Obsessie

“Woahh! Jij gaat lekker hè Sandra!” Ik heb het meerdere keren gehoord afgelopen weken, als reactie op wat er allemaal online van me verschijnt. En ja, het is bestwel waar! Ik voel me goed, ben lekker aan het creëren en geniet van het leven. Hoe anders dan begin dit jaar. Zo, alleen al dat contrast zorgt ervoor dat ik blij ben omdat ik blij ben en dankbaar ben omdát ik dankbaar ben. Heerlijk!

Maar het aantal blije posts dat ik doe op Facebook en Instagram is natuurlijk geen indicator voor hoe ik me echt voel. Ik kom nog genoeg uitdagingen tegen. Sommige zijn zelfs groter dan ooit (want als je zelf op een hoger level gaat spelen groeien je challenges gewoon met je mee) en over eentje ervan wil ik graag even lekker eerlijk met je zijn.
Het is namelijk zo dat hoe meer ik mezelf in het licht zet, hoe meer mensen me zien en hoe meer lof en positieve woorden ik krijg. Superfijn, die likes, die reacties en die shares. Nóg gaver en bijzonderder zijn de reacties in real life en al helemaal die van personen die ik niet ken. De mensen die zich vol enthousiasme uitlaten over hoezeer een stukje van mij ze geraakt heeft. Oeh, emotie, de laatste vrouw die dit tegen me zei liet me even een traantje wegpinken.

Heel heel gaaf en fantastisch en misschien ook verdiend, maar nou is hier het ding: hoe meer positieve feedback ik krijg, hoe meer ik de volgende keer nodig heb! Het werkt echt als een drug. En ik word er lekker door meegezogen en ben obsessief bezig met likes en views en alles wat maar in getallen uit te drukken is.

Oké, misschien ben ik hier schrikbarend laat mee en wisten alle social media-actievelingen al van deze val af, maar voor mij is het gewoon bestwel nieuw. En dan te bedenken dat ik nog maar door een relatief klein publiek gelezen word… Hoe dealen mensen met duizenden volgers hiermee? Ik snap het niet!

Nou is het lastigste in dit hele gebeuren mijn standaard manier van omgaan met moeilijke emoties. Want ik merk dat ik het doe, dat het me vermoeit en vervolgens oordeel ik erover. Het Mag namelijk niet van me. Ik weet toch beter? Hoezo ben ik dan toch zo obsessief bezig? Wat ongelofelijk triest! Hou ik dan niet genoeg van mezelf dat ik al die bevestiging van buitenaf nodig heb? Hoiii daar zijn we weer.
Want obsessie is me niet vreemd. Ik deed het eerder al met eten, met afvallen, met mannen… en ik had het allemaal door en het mocht allemaal niet van mezelf.

Zoals we misschien allemaal wel weten: What you resist, persists. Het gevecht zorgt er juist voor dat het groter wordt en dat het blijft hangen. Obsessen over mijn obsessie was steeds het gevolg.

Nu doen we het dus maar eens een keer anders. Ik deel het gewoon even! Want het is vast een heel normaal en menselijk verschijnsel. Hoop ik dan maar…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *