Liefde

Als je me goed zou kennen, dan zou je weten dat ik ongelofelijk snel verliefd kan zijn. Al na één woord, een beweging of een blik kan ik met hartjesogen naar iemand kijken. Als dan het contact groter wordt, of dieper, oprechter, dan groeit ook mijn bewondering. Het maakt eigenlijk niet eens uit of dat een man of een vrouw is. Gewoon een oprecht mens dat vanuit zijn of haar hart contact durft te maken en ik ga gevloerd, dan ben ik af. Fan tot in de verte.

Oh wat is dat fijn, zo intens het mooie in mensen kunnen ervaren. En no worries, het is maar zelden dat ik iemand ook echt op een voetstuk plaats. Meestal is het zo’n allesoverstijgend “ik ben jou en jij bent mij”-gevoel. Wij zijn één en alles is liefde, oh em gee!

Als je me nog beter zou kennen, zou je weten dat het bij sommige mensen nog een stapje verder gaat. En ja, dan moet ik toegeven dat deze sommige mensen toch altijd mannen zijn. Dat ene stapje houdt in dat ik zomaar ineens, uit het niets, wanneer ik het ’t minst verwacht kan denken: “Kut, ik hou van je!” Met elke cel in mijn lichaam hou ik van je, geef ik om je. En meteen weet ik ook dat dat nooit meer helemaal zal verdwijnen.

Als je me écht écht zou kennen, dan zou je weten dat ik me hier vaak bestwel voor heb geschaamd. De vreugde van het ervaren van deze overweldigende liefde is vaak overschaduwd geweest door angst. Angst dat het raar zou zijn dat ik dit voelde, terwijl ik iemand nog maar net kende. Dat ik me daarmee afhankelijk zou maken, of klein. Maar vooral de angst dat ik deze liefde zelf niet zou verdienen, dat niemand ooit met elke cel in z’n lichaam van mij zou houden, om me zou geven.

Dan ken je me nu misschien ook wel goed genoeg om te weten dat ik mijn grote liefde daarom vaker voor mezelf heb gehouden dan ik ‘m heb gedeeld. Uit angst meer te verliezen dan ik had. Ik heb mezelf in allerlei bochten gewrongen om het maar niet te hoeven laten zien. Ik heb mezelf ongezonde patronen aangeleerd en ik heb me stil gehouden.

Omdat ik me niet zo bang wilde voelen, had ik het al een paar keer besloten, dat ik het gewoon ging doen, ging zeggen. Kwetsbaar, raakbaar, open. Maar het dan écht ook doen bleek toch wel even wat anders…

Dus als je me beter leert kennen, dan weet je dat ik ermee aan het oefenen ben. Dat ik elke keer wat meer van mijn liefde durf te laten zien en verwoorden. Dat ik soms nog wel even in m’n schaamte terugkruip, maar dat mijn wil om te delen steeds groter wordt. Mijn liefde groeit groter dan mijn angst, elke dag meer. Op den duur wordt mijn wil om te delen niet meer te stoppen, door geen enkele zenuw of trilhand. Ik voel het komen.

Ik ben er. Met al mijn liefde.

1 thought on “Liefde

  1. YES! You go girl!!

    Bij mij hoort dit in de categorie ‘leven vanuit KRACHT’. Daar is ook mijn website-naam uit ontstaan: niet langer meer leven vanuit angst, maar vanuit de kracht in mezelf! Lukt me lang niet altijd hoor 😉 maar ik streef er wel naar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *