Contrast

Heb je weleens migraine gehad? Zulke erge migraine dat je denkt dat je doodgaat? Zoveel pijn dat je gelooft dat je hersenpan met geen mogelijkheid heel kan blijven? Dat het openbarsten van je schedel zo waarschijnlijk lijkt dat je je er maar aan moet overgeven? Dat het enige wat je kan doen is liggen… En maar zien wat er komen gaat. Ja? Ken je dat?

Dit heb ik gelukkig niet vaak, maar áls ik het heb, dan zit er voor mij een duidelijke les in. Niet in de aanval op zich, maar in de dagen erna. De dag na de migraine lijkt de wereld wel een andere plek. Het leven zonder hoofdpijn is dan zó overweldigend fijn dat ik me de hele dag alleen maar dankbaar voel. Dankbaar voor mijn hoofd, mijn zintuigen, dat alles functioneert, dat ik besta, dat de wereld zo mooi is… Hoe heb ik al die dingen zo lang voor lief kunnen nemen?

 

Contrast

Het is het contrast dat ervoor zorgt dat ik weer even met beide voeten op de aarde sta. Dat ik de dankbaarheid voel en er helemaal bij aanwezig ben.

Nu is migraine maar een klein voorbeeld, want dit gebeurt natuurlijk op grotere schaal op nog veel meer gebieden.

Die verschrikkelijke relatie waarin ik heel iemand anders moest zijn dan ik was, zorgt voor intense dankbaarheid in relaties waarin ik helemaal mezelf kan zijn. De eenzame tijden waarin ik soms een hele week geen persoonlijk gesprek met een ander mens voerde, laten mij enorm genieten van elk oprecht contact. Het altijd maar hebben moeten vechten om dingen voor elkaar te krijgen, geeft mij grandioos bewustzijn van alles wat flowt.

En de herinnering aan de plekken waar ik heb gewerkt waar ik me eerst moest bewijzen om gewaardeerd te worden, waar ik mijn prestaties was, waar ik vooral maar niet lastig moest zijn en stil mijn werk moest doen, laat mij voelen hoe wonderlijk de plek is waar ik nu terecht ben gekomen.

 

Tranen

Bij dat gevoel komen soms tranen kijken. En niet alleen tranen van geluk, ook tranen van wat overgebleven oude shit. Want in die verbazing, die dankbaarheid, komt ook weer een klein stukje verdriet naar boven. Het verdriet van vroeger, van het besef dat je dit al die tijd zo ontzettend hebt gemist. Van dat het, zoals je eigenlijk diep in je hart al wel wist, echt wel anders kan…

Maar het is er. Nu. Helemaal.

 

Ik ben een dankbaar mens omdat ik alle tijden heb gekend. Omdat ik én de migraine, én de dag na de migraine heb gevoeld. Ik zie het wit omdat in het zwart heb gezien. Dat contrast. Dát is geluk.

1 thought on “Contrast

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *