Body struggles van Single Sandra

Bijna twee jaar geleden schreef ik een knallend stuk. Een statement, over mijn lichaam, de issues die ik ermee had en dat ik besloot te stoppen met het hebben van die issues. Geweldig, zo krachtig als dat voelde en natuurlijk was alles helemaal waar in het moment dat ik dat schreef. En tóch zat ik zomaar een halfjaar later in therapie voor een eetstoornis. Het zat blijkbaar dieper dan ik dacht.

Het was helemaal goed hoor, die therapie, want daar vond ik de oorzaak van mijn obsessie met slank zijn en ik leerde de druk ervan af te halen. Het resultaat: weer relaxter met eten om kunnen gaan en mezelf een stuk okéer vinden.

 

Maar nu, de laatste weken, wordt de druk weer steeds wat groter. Hoe dat kan? Ik ben, jawel, weer single. Niet dat ik net uit een relatie kom, maar ik was in ieder geval een poos niet-single. Ook interessant, maar daarover misschien een andere keer meer. Het ding is dus dat ik nu weer terugkom op de markt en daarmee slaan al mijn onzekerheden ook weer als een golf over me heen. Hoera! En eigenlijk denk ik niet eens dat die onzekerheden en de druk die ik mezelf opleg heel gek zijn. Eigenlijk denk ik dat heel veel vrouwen op deze manier over zichzelf denken. En daarom wil ik met je delen hoe het werkt in mijn (misschien-niet-eens-zo) Bizarre Brein.

De eerste misleiding

Goed, ik maak mezelf dus wijs dat ik nog even geen relatie hoef. Daar begint het gelazer al. Want ondertussen verlang ik er eigenlijk enorm naar. Ik vind het wel mooi geweest, lieve mensen. Ik ben al dik vier jaar vrijgezel. Ik heb mijn fair share van afwijzingen wel weer mogen verwerken, ik heb zelf redelijk wat mogen afwijzen, ik heb getinderdate, gehappnd, in de kroeg geflirt, een collega versierd… maar nog steeds niet iemand gevonden die even gek op mij is als ik op hem. Iemand om iets echts mee te beginnen. En oh, wat ben ik daar aan toe. Maar hey, liefde laat zich niet afdwingen hè? En ik ben niet wanhopig. Dus ik ben niet Op Zoek, want daarmee zou ik zomaar het signaal kunnen afgeven dat ik niet happy en compleet ben met mezelf en dat is niet aantrekkelijk.

De tweede misleiding

Maarrr als je nooit nieuwe mensen leert kennen, ontmoet je ook nooit die ene leuke. Dus ik doe wel dingen, where the people are, en ja, ik zit ook op een datingapp. “Om te oefenen,” zeg ik tegen mezelf. En door mezelf zo “out there” te plaatsen kom ik al die dingen weer tegen die ik blijkbaar over mezelf denk. Ik denk mezelf te zien door de ogen van “de man” en de moed zakt me direct in de schoenen. Ten eerste moet ik mijn Bizarre Brein er toch aan blijven herinneren dat ik niet interessant hoef te zijn voor alle mannen. Beter van niet zelfs! Ik hoef er uiteindelijk maar een, dus hoe meer mezelf, hoe groter de kans dat die ene me helemaal leuk vindt zoals ik ben. En ten tweede stel ik me dan voor wat mijn toekomstige lover in een vrouw zoekt.

 

Ik leg dat naast mijn realiteit en dan zie ik dit:

 

(Dit zijn voorbeeldcijfers, zo denkt mijn Bizarre Brein niet echt over mezelf)
(Ohja toch wel)

 

Zoals je ziet kom ik gemiddeld op een lekkere onvoldoende uit. Compensatietijd! Zegt mijn Brein meteen. Welke cijfers kunnen we opkrikken om op een voldoende uit te komen? Maar helaas, eigenlijk zit het niet zo in elkaar. Want niet alle eigenschappen tellen even zwaar mee. Hoewel het natuurlijk altijd voor iedereen volledig draait om het innerlijk (yeah right), is mijn uiterlijke verschijning wel iets wat zo aantrekkelijk moet zijn dat hij de tijd wil nemen mijn innerlijk te leren kennen.

 

Zo ziet de weging van de eigenschappen er dan uit:

 

Dus, zegt Brein, met looks heb ik het meest te winnen… AFVALLEEEEN! Slank zijn, strak zijn, afgetraind, mooie verhoudingen… Compenseer al die minder aantrekkelijke shit waar niets aan te veranderen valt. Wees een waanzinnige verschijning. Onweerstaanbaar. Anders vind ik hem natuurlijk nooit, kan ik nu beter meteen opgeven.
Gezellig, Brein, bedankt. Maar als ik echt denk dat mijn toekomstige lover zo in elkaar zit, dan heb ik hem blijkbaar niet zo hoog zitten. Dan is hij enorm oppervlakkig en oordelend. En een oppervlakkige en oordelende man zou nooit mijn toekomstige lover kunnen zijn.

 

Mijn toekomstige lover ontmoet mij en denkt: WOW! Die is leuk! (En meer van dat soort geweldig positieve woorden)

(Plus, omdat ik weet dat het anders gezegd gaat worden, het is een enorme belemmerende overtuiging dat meer vet minder aantrekkelijk maakt)

Overlevingsmechanisme

Maar waarom blijft mijn Brein dit dan toch steeds maar weer herhalen? Ik weet dat het niet waar is en toch geloof ik het per ongeluk steeds weer en dat maakt dat ik me niet zo vrij gedraag als ik zou willen. Dus… waarom???

 

Ik zal het je zeggen: het is een overlevingsmechanisme.

 

Hoewel afwijzing voor geen mens fijn is, kwam mijn eerste afwijzing van mijn eerste verliefdheid met een fijn extraatje. Nadat ik hem de liefde verklaarde, keerde de hele klas zich tegen me (iets met mean girls en MSN-gesprekken die gedeeld werden enzo). Afwijzing stond na deze traumatische ervaring gelijk aan verstoten worden uit de groep en dat staat, zoals je misschien wel weet, weer gelijk aan doodsangst. Dus ik wilde koste wat het kost een volgende afwijzing vermijden. Het lag aan mijn looks (hij had gezegd dat hij me niet knap vond), dus daar probeerde ik controle over te krijgen. Eerst met donkere make-up, daarna met slank willen zijn.

Vechten met vet

Het resultaat is een oud verhaal. Gejojo en veel frustratie. Op het moment betekent het dat ik 10 kilo zwaarder ben dan ik zou willen zijn. En ik ben me er ontzettend bewust van dat al het vet dat ik niet zou hebben als ik intuïtief zou eten en bewegen, daar zit omdat ik ermee in gevecht ben. Vet = het resultaat van het gevecht… GeVEchT (hehe…)

 

Dus waarom blijf ik ermee vechten? Blijkbaar heb ik daar iets aan, anders zou ik het niet doen.

 

Nou, zodat ik ontevreden blijf met hoe ik eruit zie.

 

Want zolang ik ontevreden ben met mijn uiterlijk, kan ik ervan uitgaan dat ik niet aantrekkelijk gevonden word. Daarom hoef ik me al niet eens open te stellen met het risico om afgewezen te worden, want in mijn hoofd ben ik bij voorbaat al afgewezen. Wel zo veilig. Lekker pijn van buitenaf vermijden door mezelf pijn te doen.

De keuze

Dit is hoe het werkt, mensen. Althans, bij mij, maar het zal me niets verbazen als we allemaal op een bepaalde manier onszelf afwijzen zodat we de afwijzing van anderen uit de weg kunnen gaan. Klinkt dramatisch en groot, is volgens mij heel menselijk. Het heeft nut om je ervan bewust te zijn, want dat maakt dat je een keuze hebt.

 

In mijn geval is de keuze dat ik ondanks het schreeuwen van mijn Bizarre Brein toch mezelf blijf laten zien in de wereld. Hoeveel vet ik ook heb, hoe studentikoos mijn woonsituatie ook is, hoe mijn bankrekening er ook voor staat, hoe weinig ik ook nog maar weet over de invulling van mijn leven. Ik herinner mezelf er dagelijks aan dat ik gewoon te gek ben zoals ik ben en dat mijn toekomstige lover dat ook vindt.

 

Hey, en watnou als hij al tijden naar mij op zoek is en ik me de hele tijd heb lopen verstoppen omdat ik naar mijn Bizarre Brein luisterde? Dan heb ik het hém extra moeilijk gemaakt. Lekker aardig van me. Há!
Er zit dus maar een ding op!

 

Heb je hier nou wat aan gehad om dit te lezen? Doe je dit ook op een bepaalde manier? Let me know, vind ik leuk. We gaan voor #herkenbaar ? Liefde!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *